7fd63a3e     

Колас Якуб - Тоўстае Палена (На Белорусском Языке)



Якуб Колас
Тоўстае палена
I
- Не! Я яго-такi жыцця рашу. У катаргу пайду, а галаву яму скручу!
Злосна прайшоўся Паўлюк па хаце i з сiлаю шпурнуў на лаву рукавiцы.
Жонка, стоячы з вiлкамi каля печы, так i застыла. У чыгунчыку пабегла
зацiрка, а яна ўсё стаiць, слухае, чаго крычыць Паўлюк i хто яго так угнявiў.
Паўлюк Трывай толькi што прыехаў з лесу. I трэба ж было чарцям нагнаць на
гэты час аб'ездчыка на камору! Знайшоў адно паленца, таўсцейшае процi меры, i
з-за таго паленца абярнуў увесь воз дроў.
- А каб на цябе лiха абярнулася, трасца тваёй матары, гад ты печаны! Каб
табе мазгi звярнулiся!
Нiяк не мог супакоiцца Паўлюк.
- Гэта ўсё Сучынскi? - пытае жонка.
- А няўжо ж хто. Ён!
- От гад! Праўдзiвы сабака. Вельмi верны служака. Усё роўна пойдзеш к
чортавай матары, басяк! Думаеш, мiласць заслужыш у князя? А як жа! Расчыняй
губу!
Паўлюк тым часам сцiх. Сядзiць над мiскай з гарачым квасам i думае,
вiдаць, важную думку, бо ўжо заметна было, як хадзiлi яго скiвiцы: не так
проста, як звычайна, а нейк трохi наўкруг, як жорны.
I праўда - Паўлюк думаў. Думаў, як злавiць Сучынскага i паказаць яму гэтае
палена на яго ўласнай скуры.
II
Прайшло ўжо з тыдзень часу, а злосць Паўлюка на аб'ездчыка Сучынскага ўсё
не астывае. Ды як ёй астыць, скажыце? Пойдзе Паўлюк ранкам даваць каню сена,
пападзецца пад ногi палена i лiшнi раз напомнiць Паўлюку тое тоўстае палена,
з-за якога яму Сучынскi звярнуў на каморы дровы. I дзе ён нi павернецца, то
ўсюды так цi iначай натыкаецца на праклятае палена. Пойдзе да суседа, там
якраз на дрывотнi пiлуюць палена. Зойдзе ў хату, - у хаце суседская жонка, як
сумыслу, гаворыць:
- Ото-ж якое тоўстае палена! I ў печ не ўправiш!
Выйдзе Паўлюк на вулiцу, там якi-небудзь сабакар ганяецца з паленам за
сабакамi.
Палена, палена i палена! Бадай вы пагарэлi! Як бы на свеце больш i няма
нiчога, апроч гэтага палена. А ляжа Паўлюк спаць, перад вачыма так i стаяць
палены.
- Ну ж, гад! Не дажджэ тваё лiха! - скрозь зубы цэдзiць Паўлюк i
варочаецца на другi бок.
- Мамка! - крычыць дзесь у кутку малы хлопчык, сын Паўлюка: - я скочваюся;
цi няма чаго палажыць збоку?
- Злезь, сынок, пашукай каля печы палена i падлажы пад сеннiчок, -
адзываецца з-пад лахманоў мацi.
Паўлюк сярдзiта варушыцца на пасцелi i стогне, як звязаны стары маркач,
якога стрыгуць. А хлопчык ужо шворыцца каля печы.
- Чорт iх ведае, якiя тут палены! - бунтуецца хлопец: - усё нейкiя так
плашкi. Каб дзе знайсцi крыху таўшчэйшае.
- Пайшоў спаць! Сну на цябе няма! - не вытрымлiвае Паўлюк i падымае
галаву, а сын, узяўшы палена, шыбуе ў запек i грукае паленам на ўсю хату.
Паўлюк успамiнае Сучынскага i ад злосцi скрыгiча зубамi.
- Што ты, Паўлюк, скрыгiчаш? - пытае, лежачы збоку, жонка.
- Нешта, падла, зуб заныў, - лжэ Паўлюк, каб адчапiцца, i варочаецца ад
жонкi ў другi бок.
- А ты вазьмi сцюдзёнай вады, там каля парога стаiць на палене, - радзiць
Паўлюку жонка.
- Спi лепей! - сцяўшы зубы, гаворыць Паўлюк.
Патрошкi ў хаце ўсё зацiхае, i салодкi сон усiм змыкае вочы. Адны толькi
насы зайгралi цяпер на ўсе галасы. Адзiн нос тоненька высвiстваў:
- Э-ге! Э-ге!
Другi жаласна ныў, як малады каршун у гняздзе:
- Фю! Фю!
Нос самога Паўлюка граў тоўста, з лёкатам i перабоямi, як бусел над
маладымi буслянятамi. Так i вiдаць было, што гэтак можа iграць толькi
гаспадарскi нос.
Паўлюк спаў, але i сплючы не мог ён пазбавiцца ад праклятага палена.
Прыснiўся яму сон. Здаецца, едзе ён з лесу, вязе дровы. Спатыкаецца Сучынскi,
i Паўлю



Назад








Forekc.ru
Рефераты, дипломы, курсовые, выпускные и квалификационные работы, диссертации, учебники, учебные пособия, лекции, методические пособия и рекомендации, программы и курсы обучения, публикации из профильных изданий